همين بهتر ميان ما جدايي      نباشد بين ما بهتر كه راهي

دگر تا زنده ا م هرگز نخواهم برد نامت را

                                        برو بر ديگري گستر چنين رندانه دامت را

دگر  تا  زنده ام هرگز  نمي آيم  سر  كويت

                                        نمي ريزم  دگر اشكي براي دوري از رويت

همين بهتر ميان ما جدايي        نباشد بين ما بهتر كه راهي

دگر تا زنده ا م  هرگز  نمي گيرم ز تو ا لها م

                                      نمي خواهم دگر مرغي كه سازد ناله بر هربام 

دگر تا زنده ا م هرگز نمي خواهم تو را اي يار

                                     مرا از عشق و دلداري تو كردي اين چنين بيزار  

همين بهتر ميان ما جدايي        نباشد بين ما بهتر كه راهي

قصه ی آن دختر را می دانی ؟

که از خودش تنفر داشت

که از تمام دنيا تنفر داشت

و فقط يکنفر را دوست داشت

دلداده اش را و با او چنين گفته بود

« اگر روزی قادر به ديدن باشم

حتی اگر فقط برای يک لحظه بتوانم دنيا را ببينم

عروس حجله گاه تو خواهم شد »

و چنين شد که آمد آن روزی که يک نفر پيدا شد

که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابينا بدهد

و دختر آسمان را ديد و زمين را

رودخانه ها و درختها را آدميان و پرنده ها را

و نفرت از روانش رخت بر بست

دلداده به ديدنش آمد

و ياد آورد وعده ديرينش شد :

« بيا و با من عروسی کن

        ببين که سالهای سال منتظرت مانده ام »

دختر برخود بلرزيد

   و به زمزمه با خود گفت :

      « اين چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ »

دلداده اش هم نا بينا بود

و دختر قاطعانه جواب داد:

قادر به همسری با او نيست!!

دلداده رو به ديگر سو کرد

    که دختر اشکهايش را نبيند

     و در حالی که از او دور می شد

                        هق هق کنان گفت:

« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی »

چشمي سياه و چهره مهتاب رنگ داشت

                              يك روز از درآمد و بنشت و بوسه خواست

آن بوسه جوي شوخ،كه با ياد او خوشم 

                              اينك گذشته عمري و ميجويمش ، كجاست؟

با   او   در   آرزوي   وفا   آشنا   شدم

                               امّا  وفا  نكرد و  دل  از  من  بريد و  رفت

آن  آفتاب عشق ، كه  يادش  به خير باد

                               يك  شامگه  ز گوشه ي  بامم  پريد و  رفت

او  رفت و دل  به  ماه رخان  دگر سپرد 

                               اينك  منم  كه  دل  به  دگر كس  نبسته ام

گذشتِ زمان از آن  همه بي تابيم نكاست

                               گويي   هنوز    بر   سر   آتش    نشسته ام 

يكدم نشدكه  ياد وي  از سر به در كنم

                                همواره  پيش  ديده ي  من نقش روي اوست

اين است آن دو  چشم  فسونساز  آشنا

                                 اين هم لبان اوست ، لب بوسه جوي اوست

هر چند او شكست ، ولي من هنوز  هم  

                                 دارم   عزيز   حرمتِ  ،  عهد  شكسته   را

هر چند او گسست،  ولي من هنوز  هم

                                  دارم   به   دل   محبّت   يار    گسسته   را 

گويند دوستان كه  ازين عشق در  گذر

                                كوته  كن  اين  حديث ،  كه او  دلربا  نبود

از سينه ي ستبر و  قد سرو و  روي نغز

                                 در  او  نشانِ   اين  همه  خوبي  به  جا  نبود

اين  داستان كهن شد و اين قصّه ناپسند

                                  بايد  كه  ترك   عشق   غم آلود   او   كني

وز   سرو    قامتانِ  فراوان   اين   ديار

                                 همراز و همدم دگري جست و جوي كني....

اي  دوستان ! حكايت خود مختصركنيد

                                كمتر    سخن    ز    همدم  و  همراز   آوريد

زيبا   رخان    شهر    من   ارزاني  شما   

                                 زشتِ مرا ،  كه رفت  ،  به  من  باز  آوريد؟