چشمي سياه و چهره مهتاب رنگ داشت

 

                              يك روز از درآمد و بنشت و بوسه خواست

 

 

آن بوسه جوي شوخ،كه با ياد او خوشم 

 

                              اينك گذشته عمري و ميجويمش ، كجاست؟

 

با   او   در   آرزوي   وفا   آشنا   شدم

 

                               امّا  وفا  نكرد و  دل  از  من  بريد و  رفت

 

 

آن  آفتاب عشق ، كه  يادش  به خير باد

 

                               يك  شامگه  ز گوشه ي  بامم  پريد و  رفت

 

 

او  رفت و دل  به  ماه رخان  دگر سپرد 

 

                               اينك  منم  كه  دل  به  دگر كس  نبسته ام

 

 

گذشتِ زمان از آن  همه بي تابيم نكاست

 

                               گويي   هنوز    بر   سر   آتش    نشسته ام 

 

 

يكدم نشدكه  ياد وي  از سر به در كنم

 

                                همواره  پيش  ديده ي  من نقش روي اوست

 

 

اين است آن دو  چشم  فسونساز  آشنا

 

                                 اين هم لبان اوست ، لب بوسه جوي اوست

 

 

هر چند او شكست ، ولي من هنوز  هم  

 

                                 دارم   عزيز   حرمتِ  ،  عهد  شكسته   را

 

 

هر چند او گسست،  ولي من هنوز  هم

 

                                  دارم   به   دل   محبّت   يار    گسسته   را 

 

 

گويند دوستان كه  ازين عشق در  گذر

 

                                كوته  كن  اين  حديث ،  كه او  دلربا  نبود

 

 

از سينه ي ستبر و  قد سرو و  روي نغز

 

                                 در  او  نشانِ   اين  همه  خوبي  به  جا  نبود

 

 

اين  داستان كهن شد و اين قصّه ناپسند

 

                                  بايد  كه  ترك   عشق   غم آلود   او   كني

 

 

وز   سرو    قامتانِ  فراوان   اين   ديار

 

                                 همراز و همدم دگري جست و جوي كني....

 

 

اي  دوستان ! حكايت خود مختصركنيد

 

                                كمتر    سخن    ز    همدم  و  همراز   آوريد

 

 

زيبا   رخان    شهر    من   ارزاني  شما   

 

                                 زشتِ مرا ،  كه رفت  ،  به  من  باز  آوريد؟